Column: TH heeft eigen ruiten ingegooid

Zondag werd in de rust van de klassieker afscheid genomen van Toby Alderweireld en Daley Blind. Verder zat Jan Vertonghen als supporter in het stadion en was er in de rust een nieuwe reclame van Adidas op de schermen te zien. In deze reclame stonden Gareth Bale, Karim Benzema en Luis Suárez centraal. Onder dat scherm, op de grasmat van de ArenA, liep op dat moment Kolbeinn Sightórsson warm. Een harde reality-check: waar zat ik nou eigenlijk naar te kijken?

Met een ontzettend zenuwachtig gevoel stond ik zondag om half acht op om naar de ArenA te vertrekken. Het was nog donker, maar voor een Klassieker heb je natuurlijk wel wat over. Ik moest me echter vermaken met het afscheid van de twee eerdergenoemde oud-spelers. Als iemand mij over tien jaar vraagt wat de mooiste actie van een Ajacied was in deze wedstrijd, dan zou ik diegene het antwoord schuldig moeten blijven: er was geen mooie actie.

En dat is frustrerend en vooral jammer, want mijn gedachten gaan meteen terug naar afgelopen zomer. Het hele jaar discussieer je met supporters van andere clubs over welk team het beste is, maar tijdens het WK juich je samen als Memphis Depay geweldig invalt tegen Australië of als Daley Blind twee wereldballen geeft tegen Spanje. Een leegloop in de Eredivisie was het gevolg. PSV was echter duidelijk: Depay en Wijnaldum mochten niet weg. 'Dat gaan we nog wel eens zien', dacht iedereen. PSV kwam zijn belofte echter na, een bod van maar liefst twintig miljoen euro op Depay werd afgewezen en ook Paris Saint-Germain kreeg nul op het rekest na een bod op Wijnaldum. In de hoofdstad werd twee dagen voor het sluiten van de transfermarkt Daley Blind wél verkocht. Een dag later verloor een inspiratieloos Ajax met de (voor die positie) duidelijk tekortkomende Nick Viergever op het middenveld kansloos van FC Groningen. Een halfuur na de wedstrijd werd duidelijk dat Kenneth Vermeer voor een fooitje naar de aartsrivaal mocht en de dag erna werd tot overmaat van ramp een bankzitter van Mainz aangetrokken als vervanger van Blind.

Vanaf dat moment waren er gelukkig vrijwel alleen nog maar mooie momenten. Op de blamage tegen Vitesse na, hoefden we ons het restant van de eerste seizoenshelft eigenlijk nergens meer voor te schamen. Oké, wellicht ook voor de overwinning in de Kuip, maar och wat was die lekker! Bovendien deed Ajax het onder Frank de Boer nog nooit zo goed in de eerste seizoenshelft, het was zelfs de beste seizoenshelft in de afgelopen tien jaar. Desondanks was er toch een behoorlijke achterstand op PSV en er waren speltechnisch helaas weinig aanknopingspunten. In de voorgaande jaren was er vaak het blessure-spook en waren er vaak wedstrijden waarin de kansen niet werden afgemaakt. Dit jaar zijn er echter maar twee verklaringen en u mag zelf bepalen welke de belangrijkste is: mentaliteit en kwaliteit. Ik denk toch echt aan het tweede.

En ook dat is doodzonde. We zijn vier jaar op rij kampioen geworden, onze A1 speelt elk team zonder probleem van de mat en we hebben nog nooit zoveel geld gehad als nu. Het kan nog altijd, maar gezien de achterstand op PSV en het spel, in combinatie met het programma ziet het er erg slecht uit. De basis van deze slechte stand van zaken werd gelegd in de laatste dagen van augustus 2014. Ondanks uitspraken van enkele Ajacieden dat er geschiedenis kon worden geschreven, is Ajax eigenlijk gewoon niet hongerig genoeg om kampioen te worden. Dat is veel meer aanwezig in Eindhoven en dan heb ik het niet eens alleen over het veldspel. Als we terugkijken op de zomerse transferperiode, is het ook meteen duidelijk dat PSV veel hongeriger is naar de titel. Daarbij gaat het niet eens zozeer over het vertrek van Blind, want ook met hem erbij stonden we nu waarschijnlijk geen eerste. Waar het mij vooral om gaat is het wederom uitblijven van versterkingen.

Er is nu namelijk een proces bezig waarin het Technisch Hart is doorgeslagen in het eigen beleid. De situatie rondom Niklas Moisander is er nog een uitzondering op, maar verder staat alles in het teken van het talent. Elke goede speler met kwaliteit en een brok aan ervaring lijkt het talent in de weg te staan. Het Technisch Hart lijkt er een uitdaging van te maken om elke week een zo jong mogelijk elftal op te stellen. Als we zo beredeneren kunnen we eigenlijk net zo goed Abdelhak Nouri en Donyell Malen opstellen. Zij hebben immers ook ontzettend veel talent.

Ajax is bekend geworden om het opleiden van jonge spelers, staat bekend om het opleiden van jonge spelers en zal ook altijd bekend blijven staan om het opleiden van jonge spelers. Maar we kunnen ook doorslaan. Je kunt nog zoveel talent hebben en je kunt nog zoveel talent van andere clubs halen, maar met alleen talent kom je er niet. Dat is een cliché, maar het is ook een uitspraak die nog steeds niet helemaal is doorgedrongen bij het Technisch Hart. Het lijkt inmiddels bijna een utopie: de titel. Ik blijf hoop houden en ik blijf zingen en springen voor mijn club, maar het is vijftien speelrondes voor het einde wel duidelijk dat Ajax voor een loodzware opgave staat. Het Technisch Hart heeft eigenlijk gewoon zijn eigen ruiten ingegooid.